boodschap voor het hart

Ik ga liggen in de behandelstoel en sluit mijn ogen. Ik zie meteen een hart, maar wijt het aan de lamp en het effect als je er net in hebt gekeken en dan je ogen sluit.

Het gesprek gaat over haar drive voor t werk dat ze doet als behandelaar. Dat haar visie is veranderd tov toen ze jonger was.

Ik voel een aanwezigheid opkomen, er is iemand bij haar. Ik vraag door waarom ze, zoals ze zegt, véél meer wil betekenen voor mensen dan ze nu doet. Maar ze heeft er geen helder antwoord op.

De aanwezigheid versterkt. 
‘Is dit gekomen door een overlijden van iemand?’
Ze stopt. ‘Ja. Mijn beste vriendin’. 
En ze schiet vol. ‘Ik mis haar zo’.
‘Ze is hier bij jou, voel je haar?’
Ze schudt haar hoofd. Ik vraag haar op t krukje naast me te komen zitten. Ze pakt meteen mijn handen vast. Ik laat haar een paar keer diep ademen en voel dat ik haar hart mag aanraken. ‘Wat voel je?’ vraag ik als de energie verder aanzwelt. ‘Ik voel me heel warm worden ineens’. En ze voelt de warmte van haar vriendin.

Zelf voel ik ook dat diegene wil communiceren. Ik open mijn ogen en mijn blik valt meteen op haar kettinkje. Een hart. ‘Wat is er met je hart?’ hoor ik mezelf vragen.
‘Ik mis zoveel liefde’, zegt ze.
‘Liefde die jij mist, wil jij aan anderen geven?’
Ze stokt. Het besef daalt in.
We praten verder over zelfliefde en de keuzes die ze hier vanuit mag maken.

‘Dit soort dingen kon ik altijd met haar bespreken maar nu is ze er niet meer’.
‘Ze is hier nu en jullie praten met elkaar’.

Ik sluit mijn ogen en zij maakt de behandeling verder af. Haar tranen druppelen af en toe naast me op het leer van de behandelstoel.

‘Ik wachtte al zo lang op een teken’, zegt ze bij ‘t afscheid.
‘Nu pas waren jullie er beiden klaar voor misschien?’